Sinemin isyanı gerçek gündem kriz işsizlik sefalet - DEVRİMCİ PROLETARYANIN YOLU'NDA Ateş Hırsızı

**Mahmut Halil CAN** · 07-05-2009, 08:44 PM

SİNEMİN İSYANI GERÇEK GÜNDEM KRİZ İŞSİZLİK SEFALET

İzmir’e bir taziye ziyaretine giden Faşist rejimin temsilcilerinden Cumhurbaşkanı Abdullah Gül Efendiye karşı tek kişilik bir isyan, tek kişilik bir eylem gerçekleştirdi İzmirli Masterli Üniversiteli işsizler ordusunun sadece bir ferdi olan Sinem Örsçek. O sadece milyonlarca işsizden birisi. Yaklaşık olarak 9 yıldır çalmadığı kapı kalmamış olan Sinem’in isyanı, milyonlarca insanın da çığlığı olmuştur. Burjuva medyanın sadece popüler yönden ele aldığı bu manzara Türkiye’nin öteki yüzünün gerçekleridir.
Faşist diktatörlük habire yapay gündemler oluşturup geniş proleter-emekçi yığınları oyalarken ve sisteme egemenlik mücadelesinde bir adım öne çıkmaya çalışırken; bunca demogoji,yalan,çarpıtma,rakamlara yalan söyletme çabalarına karşı gerçekler Sinem’in çığlığında ifadesini buldu. Enflasyonun eksilerle ifade ettirilmesi, işsizlik rakamları ile istendiği gibi oynanmasına rağmen dünya ölçeğinde en üst sıralarda yer alınmasına karşı tek kişilik bir çığlığın sesi oldu Sinem. Her ne kadar tek kişilik dünyanın kurtuluşu uğruna, umudu kendinde yeşertmek adına sonrasında konuştukları, medyaya aktardıkları isyanın küllenmesi gibi bir içeriğe sahip olsa da; bu çığlık ve sorunun kendisine parmak basma adına oldukça önemlidir.
Belki bir Sinem bu diktatörlüğün bir temsilcisi tarafından iş sahibi yapılıp ve şov amaçlı da olsa sözüm ona kurtarılırsa dahi; nihayetinde sorunun kendisi çözülmediği gibi milyonlarca Sinemler işsizlik,açlık,sefalet ve krizle birlikte tavana vuran rakamların sonuçları ile boğuşmak zorundadırlar. Kurtuluş Sinemlerin bir bütün olarak düzene karşı mücadeleleri ile sağlanabilir ancak ve nihayet.
Resmi rakamlara göre Sinem Örsçek, 422 bin Üniversiteli diplomalı işsizden sadece birisi. Konuyla ilgili burjuva medyadan çıkan haberi buraya alıntılamak , gerçeği daha bir çığlak gözle görmemizi sağlayacaktır.İşte size Vatan gazetesinden konu ile ilgili bölüm:
“İşsizlerin % 11.2’si üniversite mezunu

TÜİK verilerine göre yükseköğretim almış kişiler arasında işgücüne katılma oranı yüzde 77.5 seviyesinde. TÜİK üniversite mezunları içinde işsizlik oranını ise yüzde 11.2 olarak gösteriyor. Yani yine yüzde 12’ye yakın bir üniversite mezununu işsiz statüsüne sokmuyor. Bunlar çeşitli sebeplerle işgücüne dahil olmayan grup içinde değerlendiriliyor. Resmi 3 milyon 776 bin işsiz içinde üniversite mezunlarının sayısı 422 bin civarında.

Türkiye’nin gerçek işsizlik oranı % 23.3

Türkİye, son açıklanan yüzde 15.8’lik resmi işsizlik oranıyla bile dünyada işsizliğin en had safhada olduğu ülkelerden biri olurken, gerçek anlamda hesaplanacak işsizlik rakamları ise Türkiye’yi açık ara birinciliğe oturtuyor. İşsizlik verilerini derleyen Türkiye İstatistik Kurumu, metodoloji olarak ’iş aramayıp ama çalışmaya hazır olan’ grubu işsizlik hesaplamasına dahil etmiyor. Oysa TÜİK’in işsiz kabul etmediği o grupta tam 2 milyon 345 bin umutsuz kişi yer alıyor. Onlar da 3 milyon 776 bin olan resmi işsizler ordusuna dahil edildiğinde gerçek işsiz rakamı 6 milyon 121 bine çıkıyor. 26 milyon 269 binlik işgücüne oranlayınca da gerçek işsizlik rakamı yüzde 23.3 çıkıyor.” Vatan Gazetesi

Gazetenin verilerinin bile gerçek rakamları almadığı, her bakımdan yine gerçekleri olduğu gibi aktarmadığı ortada. Ama burjuva medyada bile gerçek rakamlar ile TÜİK verilerinin çeliştiği ifade edilip püsküllü burjuva düzen yalanı teşhir edilebiliyorsa; bu sorunun ne derece kapsamlı olduğunun da kanıtıdır. Burjuva düzenin rakamlarla oynaması, aynen enflasyon rakamlarıyla ya da tüm diğer göstergelerle oynayarak yalan bilgiler vermesi bile, mızrağı çuvala sığdıramıyor artık.
Artık tek tek bireylerin isyanlarının,çığlıklarının daha bir gür yükseleceği ve de oldukça çetin günlerin habercisi gelişmeler olacaktır. Türkiye işçi sınıfı, emekçileri patlama noktası olacak bir kıvılcım beklemektedir. İşsizlik,açlık,sefalet,ahlaksızlık,pislik,yabancıl aşmışlık vs almış başını giderken buna karşı duruşta elbette ki diyalektik olarak var olacaktır. Her inişin bir çıkışı, her çıkışın da bir inişi vardır. Yıllardır indirilen emekçilerin inme,bitim noktası dolmuştur. Artık garabelerin yalanlarına, öteki dünya korkularına yenilecek bir zafiyete daha fazla tahammül edemeyeceklerdir. Yeşil,mavi,gri vs hangi renkten olursa olsun emperyalist kapitalizm ve onun tüm görüngülerine karşı bir direnç noktası oluşturulacağı kesindir.
Sınıfın indiği çukurun daha da gerisi,aşağısı yoktur. Faşist diktatörlüğün tüm çabası da sınıfın önüne eğilmiş başının kalkması ve gerçeklerle buluşmasıdır. İsyanın tek teklikten bütünlüğe yükselmesindendir. Bu bakımdan belki bir ya da birden fazla Sinemler sınıf atlama fırsatına ya da en azından iş sahibi olabileceklerdir. Ama gerçek rakamlarla 8 milyona yaklaşmış Sinemler ne olacaktır ? Kocaman soru işaretidir bu durum.
Emperyalist kapitalizm işsizlik,açlık,sefaleti geniş sınıf bilinçsiz yığınları düzen içinde tutma aracı olarak sürekli ellerinin altında sopa olarak tutarlar. Krizle birlikte artan oranlara bakmaksızın yine aynı şekilde çalışanlara karşı kullandıkları ciddi bir silahtır. Beri yandan açlık,sefalet,işsizlikle boğuşan milyonlara sadaka ile maddi, öte yandan yeşil elbiselerle de manevi gıda ! verirseniz geçici beyin tutulmaları yaratırsınız,yaratılmıştır.
Sınıf artık başını kaldırmaktadır, kaldıracaktır. Sözleşmeler ve sonuçları ile ilgili durum da bu durumu hızlandıracaktır. Yine her zaman olduğu gibi sendika ağaları satışlarını yapacaklardır. Ama sınıf artık bu duruma da göz yummadan devam edecektir mücadelesine. Tek tek direnişler, mücadele örnekleri umutlu olmak için oldukça büyük veriler sunuyor. Sorunun özü bu süreci hızlandıracak ve bilinçli bir biçimde sosyalizme doğru yürüyüşü sağlayacak öncünün olmayışıdır. Bu sürecin önündeki en büyük engeldir hali hazırda.
Sinemler ve tüm diğer işsizlerin de örgütlenmesi ve mücadelesini birleştirecek siyasal komünist devrimci bir sınıf örgütünün aciliyeti orta yerdedir. Sinemlerin düzene isyanı, çığlıkları tek ve bir noktaya odaklanmak zorundadır.KURTULUŞ YOK TEK BAŞINA. YA HEP BERABER YA HİÇ BİRİMİZ.

05.07.2009

Mahmut Halil Can ( Sendiren)

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

**Mahmut Halil CAN** · 07-06-2009, 08:26 PM

KRİZ VE İŞSİZLİK

2008 büyük dünya ekonomik krizi,finans kapital krizi ile birlikte başladı.Tüm dünyayı kısa bir süre içerisinde etkisi altına alan kriz,kasıp kavurmaya devam ediyor dünyayı.Ekonomistlere göre 2008’in tümü ile 2009 ve hatta 2010’u bile içine alabilecek kapsam ve genişlikteki kriz ve etkileri on yılları bulabilecek sonuçları ve bıraktığı-bırakacağı travmalar ile anılacak.Tüm dünyada yeni bir atılımın ve yeni bir başlangıcın da nedeni olabilecek bu krizin en büyük sonuçlarından biri de kitlesel yoksullaşma ve işsizlik olacaktır.Her ekonomik krizde olduğu gibi.
Emperyalist kapitalizmin bu tekrarlayan geğirmeleri olan krizlerin en büyük kabusu emekçiler açısından işsizliktir.Zira tüm dünyada işsizlik korkunç boyutları ile kendini hissettirmeye başlamıştır bile.Başta emperyalist kapitalizmin sağlam kaleleri olan metropollerde başlayan işsizlik oranlarındaki artış;sömürge ve bağımlı ülkelerde tamamen kitlesel ve devasa bir boyuta ulaşıp;çığ gibi büyümektedir.
Ülkemizde ise zaten kronik bir sorun olan işsizliğin kriz ve sonuçları ile birlikte daha bir şahlandığı,şahlanacağı açıktır.Bir yıldan beridir 300.000 proleter işinden olmuştur.Bir hafta içersinde işinden olan proleter sayısı 35.000’dir.Ki bu rakamlar ulaşılabilen rakamlardır.Ulaşamadıklarımız da cabası.Tüm resmi açıklama ve TÜİK’in siyasal iktidarı koruyan oynamalarına rağmen burjuva medyada bile kabul edilen işsizlik oranları ürkütür pozisyondadır.Ve bu durum krizin etkileri arttıkça ve de gündelik yaşam ve üretimi etkiledikçe daha da artacaktır.
Tüm dünyayı kasıp kavuracak olan kriz ve işsizlik sorunu,emperyalist kapitalizmin işçi ve emekçilere dolaylı yoldan krizlerin faturasını kesme biçimidir.Krizi fırsat bilip,karlarını düşürmemek için emek-yoğun üretim ağırlıklı sektörler ve diğer yandan talep daralmasından kaynaklı üretimin sınırlanması açısından işçi tenkisatları her zaman oldu,olmaya devam ediyor ve krizle birlikte daha da yoğun bir biçimde sürüyor.
Tam bir kapitalist dür kitlesel işsizlik.Emperyalist kapitalizmin tıkanmasıdır krizler.Bitmesidir,tükenişin ve iflasın adıdır.Düzenin esnemesi ve derin uyku halidir.
Ve her olguda olduğu gibi ezilenin,yok edilenin,bitirilenin emekçiler,proleterler ve aşağıdakilerin olduğu bir düzendir kapitalizm.Kapitalizm,kitlesel işsizliği sürekli bir biçimde yedekte tutma gayreti içindedir.Çalışanlar açısından bu bir demokles kılıcıdır.İşsizlik korkusu ile çalışanları terbiye ! etmek gayesi ile hareket eden kapitalistler,krizlerle yoğunlaşan ve doğal sonuçlarından olan işsizlik ile ciddi bir mücadele asla etmezler.Sadece ve sadece bu kitlesel işsizliğin düzen dışına çıkma eğilimi ve sosyalizm kavgası korkutur onları.
Daralan,küçülen ekonomiler ve tüketilemeyen üretim ürünleri ve de diğer yandan yoksulluk ve işsizlik dünya ekonomik bunalımının çıkmazlarındandır.Çelişkilerindendir.Emperyalist kapitalizmin bu içsel çelişkisi,yani bir yandan sınırsızca üretim ve tüketimi çılgınca körükleyen anlayış ile beri yandan alıcıların sınırlı alım güçleri,kapasiteleri bu çılgınlığın sonunu da getirir.
İşçi sınıfı ve emekçilerin sömürüsü her bakımdan sürmektedir düzende.İşsizlik,açlık,yoksulluk,sefalet umurunda değildir kapitalist aç gözlülerin.Onlar dünyayı sınırsızca sömürmekle meşguldürler.Kendilerinin bu sınır tanımayan aç gözlülüklerinin sonucu olan tekrarlayan krizlerinde faturasını ;yine aşağıdakilere kese de olur biter.
Bu, iki ucu keskin bıçak gibidir kapitalizm açısından.Emperyalist metropollerde ve coğrafyamızda bu ölçüsüzce çoğalan işsizlik,artan – büyüyen rakamlar bir yandan da egemenleri korkutmaktadır.Bu keskin yüzlerden birisi kesinlikle burjuvaziyi vuramaya dönüktür.Emperyalist kapitalizmin kendi yarattığı denizde boğulması işten değildir.Sadece kriz,işsizlik ,dünyanın bu halde olmasının nedeninin sistemde olduğu bilincine varılmış olunabilsin.Günübirlik değil,geleceği kurtarma ve yaratma uğruna mücadele verilebilsin.Kendiliğinden bilinç,sınıf bilincine yükseltilebilsin yeter ki.
İşsizlik,açlık,sefalet,krizler emperyalist kapitalizm yaşadıkça var olacaktır.Bu sistem açısından kaçınılmazdır.Bu düzen ortadan kalkmadıkça bu sorunlar varlığını sürdürecektir.Devrim ve sosyalizmin başarısı,ancak ve nihayet bu kısır döngüye son verecektir.
Bu düzen var oldukça ve krizler ile işsizlik sorunu ortadan kalkmadıkça ;işsizler ve onların örgütlenmesi sorunu da var olacaktır.Proletaryanın bu bölüğünün bir sendikada,İŞSİZLER SENDİKASI’nda örgütlenmesi ve mücadelesi komünist devrimciler açısından özel ve önemli bir görev,sorumluluktur.

Kasım 2008

Mahmut Halil Can (Sendiren)

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

**Mahmut Halil CAN** · 08-22-2009, 04:18 PM

Neoliberalizm ve Yoksulluk

Neoliberal kapitalizm yoksulları kendi yoksullukları ile başa çıkabilen uysal vatandaşlar haline dönüştürmeye çalışıyor. Ayrıca, varolan piyasa kurallarına göre oynamak zorunda kaldıkları için de, işleri bozulduğu ve yoksulluğa düştükleri zaman da yine onlar suçlu oluyor.
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

İstanbul - Amargi
22 Ağustos 2009, Cumartesi

Bu yazıda, önce son yıllarda Birleşmiş Milletler, Dünya Bankası ve IMF gibi uluslararası kuruluşların ardı ardına yoksulluk üzerine raporlar yayınlamaları ve yoksulluğu azaltıcı politikalar önermelerine yol açan süreç üzerinde duracağım. Ardından da, genellikle bu örgütlerin önerileri doğrultusunda, ülkemizde uygulanan ve kadınları hedef alan bazı yoksulluğu azaltıcı program ve politikaları değerlendirmeye çalışacağım.

Washington ve Post-Washington mutabakatı

1970'lerin sonlarında kapitalist sistem, neoliberal olarak adlandırılan dönemine evrilmeye başladı. Bu yeni düzenin yapı taşlarını oluşturan ve yaratıcıları tarafından vazgeçilmez olduğu iddia edilen varsayımların başında piyasaların üstünlüğü, devletin üretimden elini çekmesi ve sosyal refah devleti işlevini terk etmesi gerektiği ve gelişmekte olan ülkeler için tek alternatifin ihracatla büyüme olduğu geliyordu.

Bu çerçevede devletin işlevleri hukuksal düzeni ve asayişi korumak, istikrarı sağlamak ve üretim ve tüketimin genişlemesi için gerekli altyapıyı oluşturmak olarak saptanmıştı. 1970'lerin sonunda, borç krizini atlatabilmek ve ekonomileri için gerekli olan dövizi sağlayabilmek için gelişmekte olan ülkelerin büyük çoğunluğu IMF ve Dünya Bankası gibi uluslararası kuruluşlarla anlaşmalar imzaladı. Böylelikle, Washington Mutabakatı1 olarak da anılan bu yeniden yapılanma projesine katılmaya başladılar. Türkiye'nin Washington Mutabakatı ile karşılaşması, hepimizin bildiği gibi 1980'de gerçekleşti.

O tarihlerden beri bizim gibi birçok ülke gerek finansal açıdan gerek üretim ve tüketim açısından ekonomilerini küresel sermayeye eklemlemeye çalışıyor. Hâlâ sürmekte olan bu süreçte, gelişmiş ülkeler emek-yoğun üretimlerinin, bazen tümünü bazen de bir bölümünü ucuz emek ülkelerine kaydırıyor.

Bu ülkelerin içindeki en ucuz emek ise yereldeki toplumsal eşitsizliklerden faydalanılarak bulunuyor. Bu durum kadınlar, çocuklar, azınlıklar ve göçmenler gibi toplum içindeki güçsüzlerin ücretlerine, iş ve yaşam koşullarına yansıyor. Sermayenin hegemonyasını dünyaya yayma biçimi, çocuklarını bırakacak yeri olmadığı ya da ev dışında çalışmasına izin verilmediği için yok pahasına iş yapmaya hazır kadınların evlerinin içine kadar uzanıyor. Fabrikalarda dokunan kumaşlar, küçük atölyelerde dikiliyor, sonra evlere taşınarak çicekler, boncuklarla süsleniyor ve dünyanın diğer bir ucuna satılıyor.

Neoliberal düşünceyi oluşturan ekonomi politika, aynı zamanda, devletin kendisinin bir çıkar grubu olduğunu savunur. Kendi çıkarını halkın çıkarının üstünde tutan, her türlü kayırma ve rüşvet mekanizmasıyla beslenen bu kurum mümkün olan en daraltılmış hale getirilmelidir. Oysa, piyasaların sahibi yoktur, onlar kimsenin çıkarını gütmeden kendi başlarına çalışır, hepimiz için en iyisini gerçekleştirirler. Dolayısıyla, neoliberal kuram, politikacılar ve bürokratların sahip olduğu erk törpülendikçe ve yerini piyasalar aldıkça daha eşitlikçi bir büyümenin sağlanacağını varsayar. Ayrıca, bir yandan ihracatlarını artırarak, diğer yandan yabancı sermayenin yatırımlarıyla gelişecek olan ülkelerde büyümenin nimetleri çeşitli yollardan süzülerek en aşağıdakilere kadar inecek, böylelikle, piyasaların "özgürleşmesi", en üsttekilerden en alttakilere kadar herkesin daha iyi yaşamasını sağlayacaktır.

Devletin bir çıkar grubu oluşturduğu ya da belirli çıkar grupları yararına çalıştığı görüşü büyük oranda doğru olmakla beraber, piyasaların sahibinin olmadığı, ekonominin politikadan bağımsız, kendi başına çalışan bir mekanizma olduğu görüşü kabul edilemez. Piyasalar, farklı politik tercihlerin farklı olarak kurgulayabilecekleri mekanizmalardır. Günümüzde, piyasaların neoliberal kurgusu sayesinde dünya ticaretinin üçte ikisini 500 ulusötesi şirket kontrol eder duruma gelmiştir. Diğer yandan, gerek dış ticaretini gerek finans sektörünü, neredeyse koşulsuz olarak sermayenin hizmetine açan ülkeler ise sonu olmayan bir rekabet sarmalının içine girmiş, daha ucuza araba, bornoz, ayakkabı satmak için birbirleriyle kıran kırana çarpışan ülkeler haline dönüşmüşlerdir.

Daha ve daha ucuz satabilmek ise devlete en az ya da hiç vergi ödememekle ve işçileri daha düşük ücretle çalıştırmakla mümkün olmaktadır. Devlet harcamalarını kısarsa işveren üzerindeki vergi yükünü hafifletebilir. Harcamaların en hızlı kesilebildiği yerler de, genelde eğitim ve sağlık alanları oluyor. Neoliberal kurgu, en alttakileri iki açıdan kıstırmaya devam ediyor. Bir yandan ücretler düşüyor, diğer yandan ise eğitim ve sağlık gibi temel ihtiyaçlar gittikçe artan oranda para karşılığı alınır duruma geliyor. Bütün bunlar, bize ülkemizin uluslararası rekabette tutunabilmesi için katlanılması gerekli durumlar olarak sunuluyor. Katlanmaz isek işimizi Çinlilere kaptırmamız an meselesi. O nedenle halimize şükretmekten başka yapacak bir şey yok. Ne de olsa ne yaptığını en iyi bilenler piyasalar!

1990'ların başına gelindiğinde Washington Mutabakatı'nın "piyasaların özgürleştirilmesi" projesi sorunlarla karşı karşıya geldi. Araştırmalar, Dünya ekonomisinin neoliberal dönemde, bir önceki döneme göre, hem daha az büyüdüğünü hem de istikrarsız bir performans sergilediğini gösteriyordu. Hem zengin ve fakir ülkeler arasındaki gelir eşitsizliği, hem de ülkeler içindeki gelir eşitsizliği artmıştı. Bir dönem ortalamanın üzerinde büyüyen ülkeler aniden büyük bir krizle karşı karşıya kalıp önemli oranda varlık kaybına uğradı. Krizler, küreselleşen bir dünyanın parçası olarak bulaşıcı bir hastalık gibi dünyayı dolaşmaya başladı. 1997 Asya krizi, 1998 Brezilya ve Rusya krizi, 2001 Arjantin ve Türkiye krizi. Üstelik, Türkiye de dahil olmak üzere bu ülkelerin bazıları Washington Mutabakatı'nın örnek olarak gösterdiği başarılı ülkeler arasındaydı. Bu süreçte ekonomileri göreli olarak iyi performans gösteren Çin ve Hindistan gibi ülkeler ise, Washington Mutabakatı'nın temel kurallarını Türkiye ya da Arjantin gibi harfiyen uygulamayan ülkeler oldu.

Öte yandan, birçok ülkede neoliberal politikaların gelir dağılımını bozucu, işsizliği artırıcı, sosyal güvenliği tahrip edici sonuçlarına karşı gösteriler ve protestolar yükseldi. 1994'de Meksika'da Zapatista hareketi başladı. Arjantin, Endonezya, Peru gibi birçok ülkede kitlesel protestolar yaygınlaştı. Ayrıca, 2000 yılında Seattle'da Dünya Ticaret Örgütü'nün (WTO) toplantısı sırasındaki protestolar Washington Mutabakatı'nın temel örgütleri olan IMF, Dünya Bankası ve WTO'yu hedef alıyordu. Küresel bir olgu olarak karşımıza çıkan neoliberalizme karşı alternatif küreselleşme hareketi doğdu. Diğer yandan Washington Mutabakatı'nın örgütlerinin içinden de eleştirel sesler yükselmeye başladı. İlk önce, Dünya Bankası'nın bazı uzmanları sistemin yoksulluğu ortadan kaldırmadığını hatta derinleştirdiğini dile getirdi.

Gerek söz konusu kuruluşların içinden gerek dışından gelen eleştiriler özellikle 1997 Asya krizinden sonra katı neoliberal politikaları biraz esnetme olarak nitelendirebilecek Post-Washington Mutabakatı'na altyapı oluşturdu. Bu mutabakatın belki de en önemli yeniliği, ülkelerin gelişme sürecinde devletlerin önemli bir rolü olduğunun kabul edilmesiydi. Devlet, işgücünün niteliğini artırmak için eğitim sağlama, teknolojinin geliştirilmesi ve transferi, altyapının sağlanması gibi alanların yanı sıra, yoksulluğu azaltmada da önemli bir aktör olmalıydı. Ancak, Post-Washington Mutabakatı'na göre devlet bu işlevlerini piyasa benzeri mekanizmalar yoluyla gerçekleştirmeliydi. O nedenle de bu dönemde yönetişim en öne çıkan konulardan biri oldu. Yani, devletin işlevlerini uygulama biçimi ve bu bağlamda hizmet götürmesi gereken toplum kesimleriyle kurduğu ilişkilerin niteliği önemliydi. Yoksulluğun azaltılması da insanların, piyasa kuralları içinde, kendi kendilerine yeterli olmalarının sağlanması yoluyla olmalıydı.

Neoliberal sistemin ruhunda devletin topladığı vergileri yeniden bölüşüm mekanizması içine sokmak, yüksek gelirliden daha fazla vergi alıp düşük gelirliye ya da hiç geliri olmayana vermek piyasaların üstünlüğüne müdahale etmek anlamına geliyordu ve son derece sakıncalıydı. Yani, Post-Washington Mutabakatı, bir anlamda piyasaların yoksulluk gibi konuların üstesinden gelemediğini kabul ediyor, ama bunun çözümünü yine neoliberal çerçeve dışına çıkmadan yapmak istiyordu. Şöyle ki, her vatandaşın hakkı olarak görülen bir sosyal güvenlik sistemi yerine yoksul kesime kaynak aktarımı, belirli kesimlere, belirli zamanlarda, belli koşullara uydukları takdirde verilen sosyal yardımlar biçimini aldı.

Ülkemizde uygulanan Şartlı Nakit Transferi, Yeşil Kart uygulaması gibi. Ayrıca, şirketlerin sosyal sorumluluk projeleri, hayırsever dernek ve vakıfların girişimleri gibi oluşumlar da yoksullukla mücadele mekanizmaları arasında yerini aldı. Bu bağlamda yoksulların eğitilmesi konusu en önemli meselelerden biri haline geldi. İnsanlar eğitildikçe iş bularak yoksulluktan kurtulacak, eğitimli kadınlar otomatik olarak güçlenip şiddetten ve yoksulluktan kurtulacak, topluma eşit vatandaşlar olarak katılabileceklerdi. Oysa, aslında yoksulların hepsi işsiz ya da eğitimsiz değildi. Peki, kimdi bu yoksullar?

Yoksul kim?

Bu soruya cevap vermek kolay değil.

-işsiz,

-işi olup da kazandığı ile çocuğunun karnını doyuramayan,

-Yeşil Kartı olduğu halde hastasını hastaneye kadar götürecek parası olmayan,

-köyüne gidip toprağını kullanmasına izin verilmese de köyde mülkü olduğu için Yeşil Kart bile alamayan,

-işi olan ve ailesini aç koymayan ama çocuğunu uzak bir ilde girmeye hak kazandığı bir üniversiteye parası yetmediği için gönderemeyen,

-evin tüm işi, çocukların bakımından arta kalan saatlerinde piko yaparak günde 2YTL kazanan,

-uluslarası anlaşmalar sonucu değişen tarımsal üretim koşulları nedeniyle ektiğiyle geçinemeyip, ülkenin diğer ucuna fındık toplamaya giderken yolda ölen ya da gittiği yerlerde linç edilmeye çalışılan,

-iş bulamadığı için çocuğunu büyük şehirlere inşaata ya da çöp toplamaya gönderen,

-âşık olduğu adamın peşinden gittikten sonra yarı yolda bırakıldığı ve kendisini geçindirecek iş bulamadığı için fahişelik yapmaya başlayan,

-başka bir ülkeden Türkiye'ye çalışmak ve memleketindeki ailesine para göndermek için gelip de fuhuşa sürüklenen,

-iş bulsa bile iki çocuğunu bırakacak bir yeri olmadığı için her gün kocasından dayak yemeye katlanan,

-zorunlu göçle köyünü, tarlasını bırakıp şehirde bir göz odaya tıkılmış, geçimini kaçak et satarak kazanan ve çocuğunu tuğla fabrikasında çalışmaya gönderen,

-kocasının mali durumu yoksulluk sınırının üzerinde olmasına rağmen bir çorap alabilmek için kocasına muhtaç olan ve çoğu kez de isteği ya geri çevrilen ya da türlü çeşitli şekillerde müsriflikle suçlanan.

Liste uzun, bunlar benim bu ülkede gözlemlediğim yaşantılardan bazıları. Bu yaşantılar bize, yoksulluğun, sadece gelir düzeyinin belli bir miktarın altında olması ile açıklanamayacağını gösteriyor. Dolayısıyla, yoksulluğun, gelirin artması ya da gelir bölüşümündeki eşitsizliğin düzelmesi ile ortadan kalkmasını beklemek de doğru değil. Yoksulluk gelir düşüklüğünün toplum içinde varolan eşitsizlik ve dışlanma biçimleri ile kesiştiği bir durum. Oysa, bir sonraki bölümde değerlendireceğim, Türkiye'de yoksullukla mücadele yöntemi olarak sunulan iki program da kadınların gelirlerini artırmaya yönelik. Bu programların en başta gelen varsayımları ise kadınların gelirlerinin artması ile hem yoksulluktan kurtulacakları hem de "güçlenerek" toplumun eşit bir vatandaşı olma yolunda önemli mesafeler katedecekleri.

Kadınlar bunun neresinde?

Günümüzde, yoksulluk ve sosyal dışlanmayla mücadele programlarından birçoğu kadınlara yönelik. Ben aşağıda bu programlardan ikisini ele alacağım; biri mikrokredi programları, diğeri ise girişimci yetiştirme kursları. İlginç bir şekilde, gerek mikrokredi gerekse kadın girişimciliği destekleme programları, Türkiye ile benzer gelişmişlik düzeyinde olan ülkelerde yirmi yıldan fazladır uygulandığı halde, Türkiye'ye bir hayli geç girdi. Bu programlar, 1990'lı yılların sonlarında iki sürecin örtüşmesiyle ivme kazandı. Birincisi, kadın örgütlerinin "bilinç yükseltme", "farkındalık oluşturma" gibi grup çalışmalarına katılan kadınların önemli bir bölümü bu gruplara katıldıktan bir süre sonra bir işe girip para kazanmak istediklerini ifade ediyordu.

Ne var ki, hem bu kadınların çevrelerindeki işler yok denecek kadar azdı, hem de varolan işlere kadın işçi istenmiyordu. İkinci olarak, bazı uluslararası kuruluşlar, Post-Washington Mutabakatı çerçevesinde kadınların girişimciliğe özendirilmesinin yoksulluk ve işsizliğin azaltılması ve kadınların güçlendirilmesine katkısı olacağı düşüncesiyle kadın girişimciliği konusunda proje yapılmasını teşvik etmeye başladı. Kadın örgütleri iş bulamayan kadınların baskısı ile karşılaştığı bir zamanda, uluslararası fon kuruluşları kadın girişimciliğini geliştirmek için proje başvuru çağrısında bulunuyordu. Bu iki süreç örtüşünce, alternatifler üzerinde fazla düşünmeden proje başvuru çağrılarına yanıt verilmeye başlandı.

Elbette bu programların arka planında da neoliberal kapitalizmin varsayımları yer alıyor. Bu varsayımların en başında gelen de kadın olsun, erkek olsun girişimci denen kişinin piyasa kurallarına uyması gerektiği ve ancak bu kurallara uyulduğu takdirde başarılı olunabileceğidir. Bu nedenle de, bu eğitim programlarında katılımcılara daha çok piyasanın kuralları ve bu kurallara uymak için gerekli muhasebe teknikleri gibi konular öğretilir. Ne var ki, piyasa denen mekanizmanın içinde türlü çeşitli eşitsizlikler, ayrımcı pratikler kadınların aleyhine işleyip durmaktadır.

Kadın girişimci eğitim programlarını uygulayan birçok kadın örgütü ve bu eğitimleri alan kadınların deneyimleri, bu programlar vasıtasıyla kadınların başarılı birer girişimci olma olasılığının son derece düşük olduğunu göstermektedir. Eğitimi bitiren kadınlar en başta sermaye bulmakta sıkıntı çekmektedir. Aileler ellerinde olan parayı erkek çocukları bir iş kursun diye verirler. Kadınların küçük birikimleri veya bulabildikleri borç parayla (mikrokredi de olabilir) yapabilecekleri işler son derece kısıtlıdır.

Çünkü onlar, erkek kardeşleri gibi küçük yaşta kaportacı ya da marangoz yanına çırak olarak verilmemiş, kendilerine para kazandıracak bir meslek öğrenememişlerdir. Çocukken onlara düşen ev işlerinde annelerine yardım etmek, tarlada çalışmak ve kardeşlerine bakmaktır. Evlendikten sonra da aynı şeyleri yapmak zorunda kalırlar. Hep çalışmışlar, hiç para kazanamamışlardır. Ne var ki, para kazanmak da bir tecrübe işidir.

O zaman akla gelen ilk iş en iyi bildikleri, yani ev işleri benzeri işler olur. Dantel işlemek, kazak örmek, mum yapmak, mutfak işletmek, kilim atölyesi açmak, çocuk bakıcısı ve temizlik işleri için aracılık yapan işyeri açmak gibi. Bu işler de, her nedense, en az para kazanılan işlerdir. Ayrıca, bu işleri gittikçe artan sayıda kadının yapması talep edilenden çok mal üretimine neden olur ve kadınlar sonuçta mallarını satamaz duruma gelir ya da rakiplerinden hep daha ucuza satmak zorunda kalırlar. Üstelik Washington Mutabakatı sayesinde de artık Çinli hemcinsleri ile rakip konumuna gelmiş bulunuyorlar.

Öte yandan, kadın örgütleri, ne girişimci yetiştirme ne de işçi bulma kuruluşlarıdır. Bu işleri yapmakla yükümlü, insan kaynağı ve mali kaynaklarla donatılmış kurum ve kuruluşlar görevlerini yerine getirmediği için, söz konusu işleri üstlenmiş bulunmaktadırlar. Yine kadınların girişimci olmasını teşvik eden diğer bir oluşum mikrokredi programlarıdır.

2000'li yılların başında uluslarası finans kurumlarının desteğiyle, açış konuşmalarından birini Kemal Unakıtan'ın yaptığı Türkiye'deki bankacılık sektörüne mikrokredi konusunu tanıtmak için bir toplantı yapılmıştı. Uluslararası finans kurumları Türkiye'deki ticari bankalara mikrokredi vermekten korkmamaları gerektiğini, genel kanı öyle olmasa da, aslında yoksulların borçlarına çok sadık olduklarını, bu nedenle mikrokredinin kârlı bir alan olduğunu, eğer Türkiye'deki bankalar bu işe girerse kendilerinin de sermaye yatırabileceğini anlatıyordu.

Zamanın Maliye Bakanı Kemal Unakıtan da konuşmasında mikrokredi alanına destek vererek "herhalde sizden vergi falan almayız" dedi. Yıllardır mikrokredi programları uygulayan birçok ülkeden katılımcılar vardı. Bu alandaki pratik uygulamaları bizim bankacılara aktarıyorlardı. Hiç unutmam, Mısırlı temsilci kendi bankasının mikrokredi konusundaki başarılarından söz ederken, konuşmasının bir yerinde önemli bir deneyimini aktardı. Bu işe başladıklarında, bankaya girip çıkan mikrokredi müşterilerinin giyim ve davranışlarından "normal" müşterilerinin nasıl rahatsız olduğunu ve bu duruma çare olarak da mikrokredi müşterileri için bankanın arka tarafında özel bir kapı yaptırmak zorunda kaldıklarını anlattı.

Bütün sunuşlar bittikten sonra tartışma bölümü başladı ve o saate kadar bütün anlatılanları büyük bir sessizlikle dinleyen Türkiyeli bankacılardan biri söz istedi. "Ben, birşeyi anlamıyorum. Herşey güzel hoş da, bizim hükümetimiz kayıtdışına savaş açtı, şimdi siz bizden kayıtdışı sektöre kredi vermemizi mi istiyorsunuz?" dedi.

Biz sorunun cevabını beklerken, uluslarası finans kuruluşlarının temsilcileri geçirdikleri hafif bir şaşkınlığın ardından, sanki soruyu hiç duymamış gibi mikrokredinin nimetlerini anlatmaya devam ettiler. Daha büyük şaşkınlığı ertesi günkü gazeteleri okurken ben yaşadım. Gazetenin bir sayfasında Maliye Bakanı'nın mikrokredi toplantısını açarken yaptığı konuşma ve vergi ile ilgili söylediği sözler yer alıyordu, diğer bir sayfasında ise aynı gün gittiği başka bir toplantıda yaptığı konuşmadan bir alıntı vardı: "Hükümet olarak kayıtdışını ortadan kaldırmaya kararlıyız. Herkes üstüne düşen vergiyi ödeyecek".

Bu toplantı, bence iki dinamiği görmek açısından önemli. Birincisi, kapitalizmin yapısal işleyişi ve küresel ekonomiye eklemlenme süreci gittikçe politika alanını daraltıyor. O nedenle de, politikacılar, isteyerek ya da istemeyerek, bilerek ya da bilmeyerek, gittikçe artan oranda sözlerini tutamayacakları konularda çelişkili mesajlar veriyorlar. İkincisi ise, neoliberal kapitalizmin yoksullukla mücadelesinin aslında yoksulluğu ortadan kaldırmaktan çok yoksulları topluma entegre ediyormuş gibi yapıp arka kapılara göndermekle sınırlı olduğu.Neoliberal kapitalizm yoksulları kendi yoksullukları ile başa çıkabilen uysal vatandaşlar haline dönüştürmeye çalışıyor. Ayrıca, varolan piyasa kurallarına göre oynamak zorunda kaldıkları için de, işleri bozulduğu ve yoksulluğa düştükleri zaman da yine onlar suçlu oluyor.

Neoliberallere şu soruları yöneltebiliriz: Bu piyasalar ne menem mekanizmalardır ki kendi başlarına bırakıldıklarında belirli bir iş alanında üretime geçemeyip, istihdam yaratamamaktadırlar. Halbuki, örneğin aynı alanda mikrokredi alan bir kadının üretim yapması ve para kazanması ve hatta normal banka faizinden daha yüksek bir faizle borcunu ödemesi beklenmektedir. İkinci bir soru, bir yandan şirketlerin arasında haksız rekabet oluşmasın diye herkesin yasal vergilerini ödemesini şart koşar, kayıtdışının ortadan kaldırılması için çeşitli mesajlar verirken, kayıtdışı iş yapacağı apaçık olan bir kadına kredi verilerek desteklenmesi önerilir?2 Bir soru daha, 1970'lerden beri 175'ten fazla ülkede 100 milyondan fazla aileye dağıtıldığı söylenen mikrokredi3 bu ülkelerde niye hâlâ yoksulluğu azaltmakta başarılı olamamıştır?

Bu iki programda da yoksulluğa yaklaşım kadınlar üzerinden olmasının başlıca iki nedeni var. Biri, mikrokredi programında paranın krediyi veren program ya da kuruluşa geri dönüşü programın sürdürülebilirliği açısından elzem. Sonuçta mikrokredi bir bağış ya da sosyal fon değil. Kadınların ise erkeklere göre borçlarına daha sadık olduğu biliniyor. Ayrıca, genel olarak erkekler gibi hareket kabiliyetleri yok. Çocuklarıyla birlikte hareket ettikleri için borçlarını ödemeden yerlerini terk etme olasılıkları çok düşük. Yine, erkekler işlerinden kazandıkları paranın bir bölümünü kendi isteklerini karşılamak için harcarken, kadınların hemen hemen gelirlerinin tamamını çocuklarına ve ailelerinin temel gereksinmelerine harcadıkları görülüyor.

Patriyarkal-neoliberal kapitalist sistem, eğitim sorununu hayırseverlerin yardımı ve Haydi Kızlar Okula kampanyalarıyla, yoksulların ihtiyaçlarını "sosyal sorumluluk" sahibi şirketlerin topladığı kullanılmış giysilerle ya da mikrokredi programları ile çözmeye çalışıyor. Ayrıca bu program ve projelerin devamı projenin süresi ile sınırlı.

Bu nedenle, yardım alan kişi ve grupların kendilerine verilen yardımı bir hak olarak görmeleri de mümkün değil. Aynı şekilde, hizmet sağlanan kişi ve grupların bu faaliyetleri sorgulama, düzeltilmesini ve değiştirilmesini önerme gibi bir hakları da yok. Yoksullukla mücadele stratejisi olarak seçilen bu uygulamaların aslında neoliberal sistem eleştirisi açısından baktığımızda ne denli zayıf mekanizmalar olduğunu görmek zor değil.

Ancak, bu kredileri ve eğitimleri alan kadınlar açısından baktığımızda durum çelişkili. Bu programlar, bazı kadınların yaşamını daha zorlaştırır, iş yüklerini artırır, kurdukları iş başarısız olduğunda borç altına girmelerine yol açarken, az sayıda kadın içinse gelirini bir nebze de olsa artırma, çocuğunun okul giderlerini karşılama ve özgüven kazanma gibi sonuçlara yol açabiliyor. Bu programları değerlendirirken bu çelişkili durumu gözden kaçırmamak gerek. Ben de bu yazıyı bu programları karalamak ve ortadan kaldırılması gereken projeler olarak baktığım için yazmadım. Sadece günümüz dünyasında işlevlerinin ve sınırlarının ne olduğunu gösterebilmeye çalıştım. (ŞÖ/EÜ)

* Şemsa Özar'ın yazısını Amargi'nin 2007 güz sayısından alıntıladık.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[1] Washington Mutabakatı kavramı, literatürde, merkezleri Washington'da bulunan IMF, Dünya Bankası ve ABD Hazinesi gibi kuruluşların üzerinde görüş birliğine vardığı, ekonomik kriz içinde olan ülkelere dayatılan bir dizi standart ekonomik politikayı ifade etmek için kullanılmaktadır.

[2] Burada benim bütün kayıtdışı işlerin ortadan kaldırılması gerektiğini savunduğum sanılmasın. Bu noktada göstermek istediğim neoliberal kapitalist sistemin çelişkisi.
[3] "'Fakirlerin babası Yunus' Türkiye'de yoksullukla mücadele dersi verecek", Radikal, 06.07.2007.

Konu Bilgileri			Kısayollar
	Konu Basligi Sinemin isyanı gerçek gündem kriz işsizlik sefalet	Cevaplar 2	Sonraki Konu sonraki Konu
	Görüntüleyenler	Görüntüleme 412	Önceki Konu önceki Konu

07-05-2009, 08:44 PM	#1
Kullanıcı Profili Mahmut Halil CAN SİTE EMEKÇİSİ Ateshirsizi.Com Kullanıcı Bilgileri Üye No: 1 Üyelik Tarihi: Jul 2007 Mesajlar: 33,050 Teşekkür Detayları Tesekkür: 5345 9066 Mesajina 14740 Tesekkür Aldi	Sinemin isyanı gerçek gündem kriz işsizlik sefalet SİNEMİN İSYANI GERÇEK GÜNDEM KRİZ İŞSİZLİK SEFALET İzmir’e bir taziye ziyaretine giden Faşist rejimin temsilcilerinden Cumhurbaşkanı Abdullah Gül Efendiye karşı tek kişilik bir isyan, tek kişilik bir eylem gerçekleştirdi İzmirli Masterli Üniversiteli işsizler ordusunun sadece bir ferdi olan Sinem Örsçek. O sadece milyonlarca işsizden birisi. Yaklaşık olarak 9 yıldır çalmadığı kapı kalmamış olan Sinem’in isyanı, milyonlarca insanın da çığlığı olmuştur. Burjuva medyanın sadece popüler yönden ele aldığı bu manzara Türkiye’nin öteki yüzünün gerçekleridir. Faşist diktatörlük habire yapay gündemler oluşturup geniş proleter-emekçi yığınları oyalarken ve sisteme egemenlik mücadelesinde bir adım öne çıkmaya çalışırken; bunca demogoji,yalan,çarpıtma,rakamlara yalan söyletme çabalarına karşı gerçekler Sinem’in çığlığında ifadesini buldu. Enflasyonun eksilerle ifade ettirilmesi, işsizlik rakamları ile istendiği gibi oynanmasına rağmen dünya ölçeğinde en üst sıralarda yer alınmasına karşı tek kişilik bir çığlığın sesi oldu Sinem. Her ne kadar tek kişilik dünyanın kurtuluşu uğruna, umudu kendinde yeşertmek adına sonrasında konuştukları, medyaya aktardıkları isyanın küllenmesi gibi bir içeriğe sahip olsa da; bu çığlık ve sorunun kendisine parmak basma adına oldukça önemlidir. Belki bir Sinem bu diktatörlüğün bir temsilcisi tarafından iş sahibi yapılıp ve şov amaçlı da olsa sözüm ona kurtarılırsa dahi; nihayetinde sorunun kendisi çözülmediği gibi milyonlarca Sinemler işsizlik,açlık,sefalet ve krizle birlikte tavana vuran rakamların sonuçları ile boğuşmak zorundadırlar. Kurtuluş Sinemlerin bir bütün olarak düzene karşı mücadeleleri ile sağlanabilir ancak ve nihayet. Resmi rakamlara göre Sinem Örsçek, 422 bin Üniversiteli diplomalı işsizden sadece birisi. Konuyla ilgili burjuva medyadan çıkan haberi buraya alıntılamak , gerçeği daha bir çığlak gözle görmemizi sağlayacaktır.İşte size Vatan gazetesinden konu ile ilgili bölüm: “İşsizlerin % 11.2’si üniversite mezunu TÜİK verilerine göre yükseköğretim almış kişiler arasında işgücüne katılma oranı yüzde 77.5 seviyesinde. TÜİK üniversite mezunları içinde işsizlik oranını ise yüzde 11.2 olarak gösteriyor. Yani yine yüzde 12’ye yakın bir üniversite mezununu işsiz statüsüne sokmuyor. Bunlar çeşitli sebeplerle işgücüne dahil olmayan grup içinde değerlendiriliyor. Resmi 3 milyon 776 bin işsiz içinde üniversite mezunlarının sayısı 422 bin civarında. Türkiye’nin gerçek işsizlik oranı % 23.3 Türkİye, son açıklanan yüzde 15.8’lik resmi işsizlik oranıyla bile dünyada işsizliğin en had safhada olduğu ülkelerden biri olurken, gerçek anlamda hesaplanacak işsizlik rakamları ise Türkiye’yi açık ara birinciliğe oturtuyor. İşsizlik verilerini derleyen Türkiye İstatistik Kurumu, metodoloji olarak ’iş aramayıp ama çalışmaya hazır olan’ grubu işsizlik hesaplamasına dahil etmiyor. Oysa TÜİK’in işsiz kabul etmediği o grupta tam 2 milyon 345 bin umutsuz kişi yer alıyor. Onlar da 3 milyon 776 bin olan resmi işsizler ordusuna dahil edildiğinde gerçek işsiz rakamı 6 milyon 121 bine çıkıyor. 26 milyon 269 binlik işgücüne oranlayınca da gerçek işsizlik rakamı yüzde 23.3 çıkıyor.” Vatan Gazetesi Gazetenin verilerinin bile gerçek rakamları almadığı, her bakımdan yine gerçekleri olduğu gibi aktarmadığı ortada. Ama burjuva medyada bile gerçek rakamlar ile TÜİK verilerinin çeliştiği ifade edilip püsküllü burjuva düzen yalanı teşhir edilebiliyorsa; bu sorunun ne derece kapsamlı olduğunun da kanıtıdır. Burjuva düzenin rakamlarla oynaması, aynen enflasyon rakamlarıyla ya da tüm diğer göstergelerle oynayarak yalan bilgiler vermesi bile, mızrağı çuvala sığdıramıyor artık. Artık tek tek bireylerin isyanlarının,çığlıklarının daha bir gür yükseleceği ve de oldukça çetin günlerin habercisi gelişmeler olacaktır. Türkiye işçi sınıfı, emekçileri patlama noktası olacak bir kıvılcım beklemektedir. İşsizlik,açlık,sefalet,ahlaksızlık,pislik,yabancıl aşmışlık vs almış başını giderken buna karşı duruşta elbette ki diyalektik olarak var olacaktır. Her inişin bir çıkışı, her çıkışın da bir inişi vardır. Yıllardır indirilen emekçilerin inme,bitim noktası dolmuştur. Artık garabelerin yalanlarına, öteki dünya korkularına yenilecek bir zafiyete daha fazla tahammül edemeyeceklerdir. Yeşil,mavi,gri vs hangi renkten olursa olsun emperyalist kapitalizm ve onun tüm görüngülerine karşı bir direnç noktası oluşturulacağı kesindir. Sınıfın indiği çukurun daha da gerisi,aşağısı yoktur. Faşist diktatörlüğün tüm çabası da sınıfın önüne eğilmiş başının kalkması ve gerçeklerle buluşmasıdır. İsyanın tek teklikten bütünlüğe yükselmesindendir. Bu bakımdan belki bir ya da birden fazla Sinemler sınıf atlama fırsatına ya da en azından iş sahibi olabileceklerdir. Ama gerçek rakamlarla 8 milyona yaklaşmış Sinemler ne olacaktır ? Kocaman soru işaretidir bu durum. Emperyalist kapitalizm işsizlik,açlık,sefaleti geniş sınıf bilinçsiz yığınları düzen içinde tutma aracı olarak sürekli ellerinin altında sopa olarak tutarlar. Krizle birlikte artan oranlara bakmaksızın yine aynı şekilde çalışanlara karşı kullandıkları ciddi bir silahtır. Beri yandan açlık,sefalet,işsizlikle boğuşan milyonlara sadaka ile maddi, öte yandan yeşil elbiselerle de manevi gıda ! verirseniz geçici beyin tutulmaları yaratırsınız,yaratılmıştır. Sınıf artık başını kaldırmaktadır, kaldıracaktır. Sözleşmeler ve sonuçları ile ilgili durum da bu durumu hızlandıracaktır. Yine her zaman olduğu gibi sendika ağaları satışlarını yapacaklardır. Ama sınıf artık bu duruma da göz yummadan devam edecektir mücadelesine. Tek tek direnişler, mücadele örnekleri umutlu olmak için oldukça büyük veriler sunuyor. Sorunun özü bu süreci hızlandıracak ve bilinçli bir biçimde sosyalizme doğru yürüyüşü sağlayacak öncünün olmayışıdır. Bu sürecin önündeki en büyük engeldir hali hazırda. Sinemler ve tüm diğer işsizlerin de örgütlenmesi ve mücadelesini birleştirecek siyasal komünist devrimci bir sınıf örgütünün aciliyeti orta yerdedir. Sinemlerin düzene isyanı, çığlıkları tek ve bir noktaya odaklanmak zorundadır.KURTULUŞ YOK TEK BAŞINA. YA HEP BERABER YA HİÇ BİRİMİZ. 05.07.2009 Mahmut Halil Can ( Sendiren) [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] __________________ KENDİ ATEŞLERİNDE YANAMAYANLAR, BAŞKALARININ ATEŞLERİNDE YANAMAZLAR.KENDİNİ ATEŞLERDE SINAMAYANLAR, BAŞKALARINA SINAMADA ÖRNEK OLAMAZLAR. DEVRİMCİLİK BİR YAŞAM BİÇİMİDİR. KENDİSİNDEN BAŞKASININ OLAMAYANLAR, ASLA VE KESİNLİKLE DEVRİMCİ OLAMAZLAR. SENDİREN.ATEŞTE DEVRİM MÜCADELECİSİ...

07-06-2009, 08:26 PM	#2
Kullanıcı Profili Mahmut Halil CAN SİTE EMEKÇİSİ Ateshirsizi.Com Kullanıcı Bilgileri Üye No: 1 Üyelik Tarihi: Jul 2007 Mesajlar: 33,050 Teşekkür Detayları Tesekkür: 5345 9066 Mesajina 14740 Tesekkür Aldi	Cevap: Sinemin isyanı gerçek gündem kriz işsizlik sefalet KRİZ VE İŞSİZLİK 2008 büyük dünya ekonomik krizi,finans kapital krizi ile birlikte başladı.Tüm dünyayı kısa bir süre içerisinde etkisi altına alan kriz,kasıp kavurmaya devam ediyor dünyayı.Ekonomistlere göre 2008’in tümü ile 2009 ve hatta 2010’u bile içine alabilecek kapsam ve genişlikteki kriz ve etkileri on yılları bulabilecek sonuçları ve bıraktığı-bırakacağı travmalar ile anılacak.Tüm dünyada yeni bir atılımın ve yeni bir başlangıcın da nedeni olabilecek bu krizin en büyük sonuçlarından biri de kitlesel yoksullaşma ve işsizlik olacaktır.Her ekonomik krizde olduğu gibi. Emperyalist kapitalizmin bu tekrarlayan geğirmeleri olan krizlerin en büyük kabusu emekçiler açısından işsizliktir.Zira tüm dünyada işsizlik korkunç boyutları ile kendini hissettirmeye başlamıştır bile.Başta emperyalist kapitalizmin sağlam kaleleri olan metropollerde başlayan işsizlik oranlarındaki artış;sömürge ve bağımlı ülkelerde tamamen kitlesel ve devasa bir boyuta ulaşıp;çığ gibi büyümektedir. Ülkemizde ise zaten kronik bir sorun olan işsizliğin kriz ve sonuçları ile birlikte daha bir şahlandığı,şahlanacağı açıktır.Bir yıldan beridir 300.000 proleter işinden olmuştur.Bir hafta içersinde işinden olan proleter sayısı 35.000’dir.Ki bu rakamlar ulaşılabilen rakamlardır.Ulaşamadıklarımız da cabası.Tüm resmi açıklama ve TÜİK’in siyasal iktidarı koruyan oynamalarına rağmen burjuva medyada bile kabul edilen işsizlik oranları ürkütür pozisyondadır.Ve bu durum krizin etkileri arttıkça ve de gündelik yaşam ve üretimi etkiledikçe daha da artacaktır. Tüm dünyayı kasıp kavuracak olan kriz ve işsizlik sorunu,emperyalist kapitalizmin işçi ve emekçilere dolaylı yoldan krizlerin faturasını kesme biçimidir.Krizi fırsat bilip,karlarını düşürmemek için emek-yoğun üretim ağırlıklı sektörler ve diğer yandan talep daralmasından kaynaklı üretimin sınırlanması açısından işçi tenkisatları her zaman oldu,olmaya devam ediyor ve krizle birlikte daha da yoğun bir biçimde sürüyor. Tam bir kapitalist dür kitlesel işsizlik.Emperyalist kapitalizmin tıkanmasıdır krizler.Bitmesidir,tükenişin ve iflasın adıdır.Düzenin esnemesi ve derin uyku halidir. Ve her olguda olduğu gibi ezilenin,yok edilenin,bitirilenin emekçiler,proleterler ve aşağıdakilerin olduğu bir düzendir kapitalizm.Kapitalizm,kitlesel işsizliği sürekli bir biçimde yedekte tutma gayreti içindedir.Çalışanlar açısından bu bir demokles kılıcıdır.İşsizlik korkusu ile çalışanları terbiye ! etmek gayesi ile hareket eden kapitalistler,krizlerle yoğunlaşan ve doğal sonuçlarından olan işsizlik ile ciddi bir mücadele asla etmezler.Sadece ve sadece bu kitlesel işsizliğin düzen dışına çıkma eğilimi ve sosyalizm kavgası korkutur onları. Daralan,küçülen ekonomiler ve tüketilemeyen üretim ürünleri ve de diğer yandan yoksulluk ve işsizlik dünya ekonomik bunalımının çıkmazlarındandır.Çelişkilerindendir.Emperyalist kapitalizmin bu içsel çelişkisi,yani bir yandan sınırsızca üretim ve tüketimi çılgınca körükleyen anlayış ile beri yandan alıcıların sınırlı alım güçleri,kapasiteleri bu çılgınlığın sonunu da getirir. İşçi sınıfı ve emekçilerin sömürüsü her bakımdan sürmektedir düzende.İşsizlik,açlık,yoksulluk,sefalet umurunda değildir kapitalist aç gözlülerin.Onlar dünyayı sınırsızca sömürmekle meşguldürler.Kendilerinin bu sınır tanımayan aç gözlülüklerinin sonucu olan tekrarlayan krizlerinde faturasını ;yine aşağıdakilere kese de olur biter. Bu, iki ucu keskin bıçak gibidir kapitalizm açısından.Emperyalist metropollerde ve coğrafyamızda bu ölçüsüzce çoğalan işsizlik,artan – büyüyen rakamlar bir yandan da egemenleri korkutmaktadır.Bu keskin yüzlerden birisi kesinlikle burjuvaziyi vuramaya dönüktür.Emperyalist kapitalizmin kendi yarattığı denizde boğulması işten değildir.Sadece kriz,işsizlik ,dünyanın bu halde olmasının nedeninin sistemde olduğu bilincine varılmış olunabilsin.Günübirlik değil,geleceği kurtarma ve yaratma uğruna mücadele verilebilsin.Kendiliğinden bilinç,sınıf bilincine yükseltilebilsin yeter ki. İşsizlik,açlık,sefalet,krizler emperyalist kapitalizm yaşadıkça var olacaktır.Bu sistem açısından kaçınılmazdır.Bu düzen ortadan kalkmadıkça bu sorunlar varlığını sürdürecektir.Devrim ve sosyalizmin başarısı,ancak ve nihayet bu kısır döngüye son verecektir. Bu düzen var oldukça ve krizler ile işsizlik sorunu ortadan kalkmadıkça ;işsizler ve onların örgütlenmesi sorunu da var olacaktır.Proletaryanın bu bölüğünün bir sendikada,İŞSİZLER SENDİKASI’nda örgütlenmesi ve mücadelesi komünist devrimciler açısından özel ve önemli bir görev,sorumluluktur. Kasım 2008 Mahmut Halil Can (Sendiren) [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] __________________ KENDİ ATEŞLERİNDE YANAMAYANLAR, BAŞKALARININ ATEŞLERİNDE YANAMAZLAR.KENDİNİ ATEŞLERDE SINAMAYANLAR, BAŞKALARINA SINAMADA ÖRNEK OLAMAZLAR. DEVRİMCİLİK BİR YAŞAM BİÇİMİDİR. KENDİSİNDEN BAŞKASININ OLAMAYANLAR, ASLA VE KESİNLİKLE DEVRİMCİ OLAMAZLAR. SENDİREN.ATEŞTE DEVRİM MÜCADELECİSİ...

08-22-2009, 04:18 PM	#3
Kullanıcı Profili Mahmut Halil CAN SİTE EMEKÇİSİ Ateshirsizi.Com Kullanıcı Bilgileri Üye No: 1 Üyelik Tarihi: Jul 2007 Mesajlar: 33,050 Teşekkür Detayları Tesekkür: 5345 9066 Mesajina 14740 Tesekkür Aldi	Cevap: Sinemin isyanı gerçek gündem kriz işsizlik sefalet Neoliberalizm ve Yoksulluk Neoliberal kapitalizm yoksulları kendi yoksullukları ile başa çıkabilen uysal vatandaşlar haline dönüştürmeye çalışıyor. Ayrıca, varolan piyasa kurallarına göre oynamak zorunda kaldıkları için de, işleri bozulduğu ve yoksulluğa düştükleri zaman da yine onlar suçlu oluyor. [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] İstanbul - Amargi 22 Ağustos 2009, Cumartesi Bu yazıda, önce son yıllarda Birleşmiş Milletler, Dünya Bankası ve IMF gibi uluslararası kuruluşların ardı ardına yoksulluk üzerine raporlar yayınlamaları ve yoksulluğu azaltıcı politikalar önermelerine yol açan süreç üzerinde duracağım. Ardından da, genellikle bu örgütlerin önerileri doğrultusunda, ülkemizde uygulanan ve kadınları hedef alan bazı yoksulluğu azaltıcı program ve politikaları değerlendirmeye çalışacağım. Washington ve Post-Washington mutabakatı 1970'lerin sonlarında kapitalist sistem, neoliberal olarak adlandırılan dönemine evrilmeye başladı. Bu yeni düzenin yapı taşlarını oluşturan ve yaratıcıları tarafından vazgeçilmez olduğu iddia edilen varsayımların başında piyasaların üstünlüğü, devletin üretimden elini çekmesi ve sosyal refah devleti işlevini terk etmesi gerektiği ve gelişmekte olan ülkeler için tek alternatifin ihracatla büyüme olduğu geliyordu. Bu çerçevede devletin işlevleri hukuksal düzeni ve asayişi korumak, istikrarı sağlamak ve üretim ve tüketimin genişlemesi için gerekli altyapıyı oluşturmak olarak saptanmıştı. 1970'lerin sonunda, borç krizini atlatabilmek ve ekonomileri için gerekli olan dövizi sağlayabilmek için gelişmekte olan ülkelerin büyük çoğunluğu IMF ve Dünya Bankası gibi uluslararası kuruluşlarla anlaşmalar imzaladı. Böylelikle, Washington Mutabakatı1 olarak da anılan bu yeniden yapılanma projesine katılmaya başladılar. Türkiye'nin Washington Mutabakatı ile karşılaşması, hepimizin bildiği gibi 1980'de gerçekleşti. O tarihlerden beri bizim gibi birçok ülke gerek finansal açıdan gerek üretim ve tüketim açısından ekonomilerini küresel sermayeye eklemlemeye çalışıyor. Hâlâ sürmekte olan bu süreçte, gelişmiş ülkeler emek-yoğun üretimlerinin, bazen tümünü bazen de bir bölümünü ucuz emek ülkelerine kaydırıyor. Bu ülkelerin içindeki en ucuz emek ise yereldeki toplumsal eşitsizliklerden faydalanılarak bulunuyor. Bu durum kadınlar, çocuklar, azınlıklar ve göçmenler gibi toplum içindeki güçsüzlerin ücretlerine, iş ve yaşam koşullarına yansıyor. Sermayenin hegemonyasını dünyaya yayma biçimi, çocuklarını bırakacak yeri olmadığı ya da ev dışında çalışmasına izin verilmediği için yok pahasına iş yapmaya hazır kadınların evlerinin içine kadar uzanıyor. Fabrikalarda dokunan kumaşlar, küçük atölyelerde dikiliyor, sonra evlere taşınarak çicekler, boncuklarla süsleniyor ve dünyanın diğer bir ucuna satılıyor. Neoliberal düşünceyi oluşturan ekonomi politika, aynı zamanda, devletin kendisinin bir çıkar grubu olduğunu savunur. Kendi çıkarını halkın çıkarının üstünde tutan, her türlü kayırma ve rüşvet mekanizmasıyla beslenen bu kurum mümkün olan en daraltılmış hale getirilmelidir. Oysa, piyasaların sahibi yoktur, onlar kimsenin çıkarını gütmeden kendi başlarına çalışır, hepimiz için en iyisini gerçekleştirirler. Dolayısıyla, neoliberal kuram, politikacılar ve bürokratların sahip olduğu erk törpülendikçe ve yerini piyasalar aldıkça daha eşitlikçi bir büyümenin sağlanacağını varsayar. Ayrıca, bir yandan ihracatlarını artırarak, diğer yandan yabancı sermayenin yatırımlarıyla gelişecek olan ülkelerde büyümenin nimetleri çeşitli yollardan süzülerek en aşağıdakilere kadar inecek, böylelikle, piyasaların "özgürleşmesi", en üsttekilerden en alttakilere kadar herkesin daha iyi yaşamasını sağlayacaktır. Devletin bir çıkar grubu oluşturduğu ya da belirli çıkar grupları yararına çalıştığı görüşü büyük oranda doğru olmakla beraber, piyasaların sahibinin olmadığı, ekonominin politikadan bağımsız, kendi başına çalışan bir mekanizma olduğu görüşü kabul edilemez. Piyasalar, farklı politik tercihlerin farklı olarak kurgulayabilecekleri mekanizmalardır. Günümüzde, piyasaların neoliberal kurgusu sayesinde dünya ticaretinin üçte ikisini 500 ulusötesi şirket kontrol eder duruma gelmiştir. Diğer yandan, gerek dış ticaretini gerek finans sektörünü, neredeyse koşulsuz olarak sermayenin hizmetine açan ülkeler ise sonu olmayan bir rekabet sarmalının içine girmiş, daha ucuza araba, bornoz, ayakkabı satmak için birbirleriyle kıran kırana çarpışan ülkeler haline dönüşmüşlerdir. Daha ve daha ucuz satabilmek ise devlete en az ya da hiç vergi ödememekle ve işçileri daha düşük ücretle çalıştırmakla mümkün olmaktadır. Devlet harcamalarını kısarsa işveren üzerindeki vergi yükünü hafifletebilir. Harcamaların en hızlı kesilebildiği yerler de, genelde eğitim ve sağlık alanları oluyor. Neoliberal kurgu, en alttakileri iki açıdan kıstırmaya devam ediyor. Bir yandan ücretler düşüyor, diğer yandan ise eğitim ve sağlık gibi temel ihtiyaçlar gittikçe artan oranda para karşılığı alınır duruma geliyor. Bütün bunlar, bize ülkemizin uluslararası rekabette tutunabilmesi için katlanılması gerekli durumlar olarak sunuluyor. Katlanmaz isek işimizi Çinlilere kaptırmamız an meselesi. O nedenle halimize şükretmekten başka yapacak bir şey yok. Ne de olsa ne yaptığını en iyi bilenler piyasalar! 1990'ların başına gelindiğinde Washington Mutabakatı'nın "piyasaların özgürleştirilmesi" projesi sorunlarla karşı karşıya geldi. Araştırmalar, Dünya ekonomisinin neoliberal dönemde, bir önceki döneme göre, hem daha az büyüdüğünü hem de istikrarsız bir performans sergilediğini gösteriyordu. Hem zengin ve fakir ülkeler arasındaki gelir eşitsizliği, hem de ülkeler içindeki gelir eşitsizliği artmıştı. Bir dönem ortalamanın üzerinde büyüyen ülkeler aniden büyük bir krizle karşı karşıya kalıp önemli oranda varlık kaybına uğradı. Krizler, küreselleşen bir dünyanın parçası olarak bulaşıcı bir hastalık gibi dünyayı dolaşmaya başladı. 1997 Asya krizi, 1998 Brezilya ve Rusya krizi, 2001 Arjantin ve Türkiye krizi. Üstelik, Türkiye de dahil olmak üzere bu ülkelerin bazıları Washington Mutabakatı'nın örnek olarak gösterdiği başarılı ülkeler arasındaydı. Bu süreçte ekonomileri göreli olarak iyi performans gösteren Çin ve Hindistan gibi ülkeler ise, Washington Mutabakatı'nın temel kurallarını Türkiye ya da Arjantin gibi harfiyen uygulamayan ülkeler oldu. Öte yandan, birçok ülkede neoliberal politikaların gelir dağılımını bozucu, işsizliği artırıcı, sosyal güvenliği tahrip edici sonuçlarına karşı gösteriler ve protestolar yükseldi. 1994'de Meksika'da Zapatista hareketi başladı. Arjantin, Endonezya, Peru gibi birçok ülkede kitlesel protestolar yaygınlaştı. Ayrıca, 2000 yılında Seattle'da Dünya Ticaret Örgütü'nün (WTO) toplantısı sırasındaki protestolar Washington Mutabakatı'nın temel örgütleri olan IMF, Dünya Bankası ve WTO'yu hedef alıyordu. Küresel bir olgu olarak karşımıza çıkan neoliberalizme karşı alternatif küreselleşme hareketi doğdu. Diğer yandan Washington Mutabakatı'nın örgütlerinin içinden de eleştirel sesler yükselmeye başladı. İlk önce, Dünya Bankası'nın bazı uzmanları sistemin yoksulluğu ortadan kaldırmadığını hatta derinleştirdiğini dile getirdi. Gerek söz konusu kuruluşların içinden gerek dışından gelen eleştiriler özellikle 1997 Asya krizinden sonra katı neoliberal politikaları biraz esnetme olarak nitelendirebilecek Post-Washington Mutabakatı'na altyapı oluşturdu. Bu mutabakatın belki de en önemli yeniliği, ülkelerin gelişme sürecinde devletlerin önemli bir rolü olduğunun kabul edilmesiydi. Devlet, işgücünün niteliğini artırmak için eğitim sağlama, teknolojinin geliştirilmesi ve transferi, altyapının sağlanması gibi alanların yanı sıra, yoksulluğu azaltmada da önemli bir aktör olmalıydı. Ancak, Post-Washington Mutabakatı'na göre devlet bu işlevlerini piyasa benzeri mekanizmalar yoluyla gerçekleştirmeliydi. O nedenle de bu dönemde yönetişim en öne çıkan konulardan biri oldu. Yani, devletin işlevlerini uygulama biçimi ve bu bağlamda hizmet götürmesi gereken toplum kesimleriyle kurduğu ilişkilerin niteliği önemliydi. Yoksulluğun azaltılması da insanların, piyasa kuralları içinde, kendi kendilerine yeterli olmalarının sağlanması yoluyla olmalıydı. Neoliberal sistemin ruhunda devletin topladığı vergileri yeniden bölüşüm mekanizması içine sokmak, yüksek gelirliden daha fazla vergi alıp düşük gelirliye ya da hiç geliri olmayana vermek piyasaların üstünlüğüne müdahale etmek anlamına geliyordu ve son derece sakıncalıydı. Yani, Post-Washington Mutabakatı, bir anlamda piyasaların yoksulluk gibi konuların üstesinden gelemediğini kabul ediyor, ama bunun çözümünü yine neoliberal çerçeve dışına çıkmadan yapmak istiyordu. Şöyle ki, her vatandaşın hakkı olarak görülen bir sosyal güvenlik sistemi yerine yoksul kesime kaynak aktarımı, belirli kesimlere, belirli zamanlarda, belli koşullara uydukları takdirde verilen sosyal yardımlar biçimini aldı. Ülkemizde uygulanan Şartlı Nakit Transferi, Yeşil Kart uygulaması gibi. Ayrıca, şirketlerin sosyal sorumluluk projeleri, hayırsever dernek ve vakıfların girişimleri gibi oluşumlar da yoksullukla mücadele mekanizmaları arasında yerini aldı. Bu bağlamda yoksulların eğitilmesi konusu en önemli meselelerden biri haline geldi. İnsanlar eğitildikçe iş bularak yoksulluktan kurtulacak, eğitimli kadınlar otomatik olarak güçlenip şiddetten ve yoksulluktan kurtulacak, topluma eşit vatandaşlar olarak katılabileceklerdi. Oysa, aslında yoksulların hepsi işsiz ya da eğitimsiz değildi. Peki, kimdi bu yoksullar? Yoksul kim? Bu soruya cevap vermek kolay değil. -işsiz, -işi olup da kazandığı ile çocuğunun karnını doyuramayan, -Yeşil Kartı olduğu halde hastasını hastaneye kadar götürecek parası olmayan, -köyüne gidip toprağını kullanmasına izin verilmese de köyde mülkü olduğu için Yeşil Kart bile alamayan, -işi olan ve ailesini aç koymayan ama çocuğunu uzak bir ilde girmeye hak kazandığı bir üniversiteye parası yetmediği için gönderemeyen, -evin tüm işi, çocukların bakımından arta kalan saatlerinde piko yaparak günde 2YTL kazanan, -uluslarası anlaşmalar sonucu değişen tarımsal üretim koşulları nedeniyle ektiğiyle geçinemeyip, ülkenin diğer ucuna fındık toplamaya giderken yolda ölen ya da gittiği yerlerde linç edilmeye çalışılan, -iş bulamadığı için çocuğunu büyük şehirlere inşaata ya da çöp toplamaya gönderen, -âşık olduğu adamın peşinden gittikten sonra yarı yolda bırakıldığı ve kendisini geçindirecek iş bulamadığı için fahişelik yapmaya başlayan, -başka bir ülkeden Türkiye'ye çalışmak ve memleketindeki ailesine para göndermek için gelip de fuhuşa sürüklenen, -iş bulsa bile iki çocuğunu bırakacak bir yeri olmadığı için her gün kocasından dayak yemeye katlanan, -zorunlu göçle köyünü, tarlasını bırakıp şehirde bir göz odaya tıkılmış, geçimini kaçak et satarak kazanan ve çocuğunu tuğla fabrikasında çalışmaya gönderen, -kocasının mali durumu yoksulluk sınırının üzerinde olmasına rağmen bir çorap alabilmek için kocasına muhtaç olan ve çoğu kez de isteği ya geri çevrilen ya da türlü çeşitli şekillerde müsriflikle suçlanan. Liste uzun, bunlar benim bu ülkede gözlemlediğim yaşantılardan bazıları. Bu yaşantılar bize, yoksulluğun, sadece gelir düzeyinin belli bir miktarın altında olması ile açıklanamayacağını gösteriyor. Dolayısıyla, yoksulluğun, gelirin artması ya da gelir bölüşümündeki eşitsizliğin düzelmesi ile ortadan kalkmasını beklemek de doğru değil. Yoksulluk gelir düşüklüğünün toplum içinde varolan eşitsizlik ve dışlanma biçimleri ile kesiştiği bir durum. Oysa, bir sonraki bölümde değerlendireceğim, Türkiye'de yoksullukla mücadele yöntemi olarak sunulan iki program da kadınların gelirlerini artırmaya yönelik. Bu programların en başta gelen varsayımları ise kadınların gelirlerinin artması ile hem yoksulluktan kurtulacakları hem de "güçlenerek" toplumun eşit bir vatandaşı olma yolunda önemli mesafeler katedecekleri. Kadınlar bunun neresinde? Günümüzde, yoksulluk ve sosyal dışlanmayla mücadele programlarından birçoğu kadınlara yönelik. Ben aşağıda bu programlardan ikisini ele alacağım; biri mikrokredi programları, diğeri ise girişimci yetiştirme kursları. İlginç bir şekilde, gerek mikrokredi gerekse kadın girişimciliği destekleme programları, Türkiye ile benzer gelişmişlik düzeyinde olan ülkelerde yirmi yıldan fazladır uygulandığı halde, Türkiye'ye bir hayli geç girdi. Bu programlar, 1990'lı yılların sonlarında iki sürecin örtüşmesiyle ivme kazandı. Birincisi, kadın örgütlerinin "bilinç yükseltme", "farkındalık oluşturma" gibi grup çalışmalarına katılan kadınların önemli bir bölümü bu gruplara katıldıktan bir süre sonra bir işe girip para kazanmak istediklerini ifade ediyordu. Ne var ki, hem bu kadınların çevrelerindeki işler yok denecek kadar azdı, hem de varolan işlere kadın işçi istenmiyordu. İkinci olarak, bazı uluslararası kuruluşlar, Post-Washington Mutabakatı çerçevesinde kadınların girişimciliğe özendirilmesinin yoksulluk ve işsizliğin azaltılması ve kadınların güçlendirilmesine katkısı olacağı düşüncesiyle kadın girişimciliği konusunda proje yapılmasını teşvik etmeye başladı. Kadın örgütleri iş bulamayan kadınların baskısı ile karşılaştığı bir zamanda, uluslararası fon kuruluşları kadın girişimciliğini geliştirmek için proje başvuru çağrısında bulunuyordu. Bu iki süreç örtüşünce, alternatifler üzerinde fazla düşünmeden proje başvuru çağrılarına yanıt verilmeye başlandı. Elbette bu programların arka planında da neoliberal kapitalizmin varsayımları yer alıyor. Bu varsayımların en başında gelen de kadın olsun, erkek olsun girişimci denen kişinin piyasa kurallarına uyması gerektiği ve ancak bu kurallara uyulduğu takdirde başarılı olunabileceğidir. Bu nedenle de, bu eğitim programlarında katılımcılara daha çok piyasanın kuralları ve bu kurallara uymak için gerekli muhasebe teknikleri gibi konular öğretilir. Ne var ki, piyasa denen mekanizmanın içinde türlü çeşitli eşitsizlikler, ayrımcı pratikler kadınların aleyhine işleyip durmaktadır. Kadın girişimci eğitim programlarını uygulayan birçok kadın örgütü ve bu eğitimleri alan kadınların deneyimleri, bu programlar vasıtasıyla kadınların başarılı birer girişimci olma olasılığının son derece düşük olduğunu göstermektedir. Eğitimi bitiren kadınlar en başta sermaye bulmakta sıkıntı çekmektedir. Aileler ellerinde olan parayı erkek çocukları bir iş kursun diye verirler. Kadınların küçük birikimleri veya bulabildikleri borç parayla (mikrokredi de olabilir) yapabilecekleri işler son derece kısıtlıdır. Çünkü onlar, erkek kardeşleri gibi küçük yaşta kaportacı ya da marangoz yanına çırak olarak verilmemiş, kendilerine para kazandıracak bir meslek öğrenememişlerdir. Çocukken onlara düşen ev işlerinde annelerine yardım etmek, tarlada çalışmak ve kardeşlerine bakmaktır. Evlendikten sonra da aynı şeyleri yapmak zorunda kalırlar. Hep çalışmışlar, hiç para kazanamamışlardır. Ne var ki, para kazanmak da bir tecrübe işidir. O zaman akla gelen ilk iş en iyi bildikleri, yani ev işleri benzeri işler olur. Dantel işlemek, kazak örmek, mum yapmak, mutfak işletmek, kilim atölyesi açmak, çocuk bakıcısı ve temizlik işleri için aracılık yapan işyeri açmak gibi. Bu işler de, her nedense, en az para kazanılan işlerdir. Ayrıca, bu işleri gittikçe artan sayıda kadının yapması talep edilenden çok mal üretimine neden olur ve kadınlar sonuçta mallarını satamaz duruma gelir ya da rakiplerinden hep daha ucuza satmak zorunda kalırlar. Üstelik Washington Mutabakatı sayesinde de artık Çinli hemcinsleri ile rakip konumuna gelmiş bulunuyorlar. Öte yandan, kadın örgütleri, ne girişimci yetiştirme ne de işçi bulma kuruluşlarıdır. Bu işleri yapmakla yükümlü, insan kaynağı ve mali kaynaklarla donatılmış kurum ve kuruluşlar görevlerini yerine getirmediği için, söz konusu işleri üstlenmiş bulunmaktadırlar. Yine kadınların girişimci olmasını teşvik eden diğer bir oluşum mikrokredi programlarıdır. 2000'li yılların başında uluslarası finans kurumlarının desteğiyle, açış konuşmalarından birini Kemal Unakıtan'ın yaptığı Türkiye'deki bankacılık sektörüne mikrokredi konusunu tanıtmak için bir toplantı yapılmıştı. Uluslararası finans kurumları Türkiye'deki ticari bankalara mikrokredi vermekten korkmamaları gerektiğini, genel kanı öyle olmasa da, aslında yoksulların borçlarına çok sadık olduklarını, bu nedenle mikrokredinin kârlı bir alan olduğunu, eğer Türkiye'deki bankalar bu işe girerse kendilerinin de sermaye yatırabileceğini anlatıyordu. Zamanın Maliye Bakanı Kemal Unakıtan da konuşmasında mikrokredi alanına destek vererek "herhalde sizden vergi falan almayız" dedi. Yıllardır mikrokredi programları uygulayan birçok ülkeden katılımcılar vardı. Bu alandaki pratik uygulamaları bizim bankacılara aktarıyorlardı. Hiç unutmam, Mısırlı temsilci kendi bankasının mikrokredi konusundaki başarılarından söz ederken, konuşmasının bir yerinde önemli bir deneyimini aktardı. Bu işe başladıklarında, bankaya girip çıkan mikrokredi müşterilerinin giyim ve davranışlarından "normal" müşterilerinin nasıl rahatsız olduğunu ve bu duruma çare olarak da mikrokredi müşterileri için bankanın arka tarafında özel bir kapı yaptırmak zorunda kaldıklarını anlattı. Bütün sunuşlar bittikten sonra tartışma bölümü başladı ve o saate kadar bütün anlatılanları büyük bir sessizlikle dinleyen Türkiyeli bankacılardan biri söz istedi. "Ben, birşeyi anlamıyorum. Herşey güzel hoş da, bizim hükümetimiz kayıtdışına savaş açtı, şimdi siz bizden kayıtdışı sektöre kredi vermemizi mi istiyorsunuz?" dedi. Biz sorunun cevabını beklerken, uluslarası finans kuruluşlarının temsilcileri geçirdikleri hafif bir şaşkınlığın ardından, sanki soruyu hiç duymamış gibi mikrokredinin nimetlerini anlatmaya devam ettiler. Daha büyük şaşkınlığı ertesi günkü gazeteleri okurken ben yaşadım. Gazetenin bir sayfasında Maliye Bakanı'nın mikrokredi toplantısını açarken yaptığı konuşma ve vergi ile ilgili söylediği sözler yer alıyordu, diğer bir sayfasında ise aynı gün gittiği başka bir toplantıda yaptığı konuşmadan bir alıntı vardı: "Hükümet olarak kayıtdışını ortadan kaldırmaya kararlıyız. Herkes üstüne düşen vergiyi ödeyecek". Bu toplantı, bence iki dinamiği görmek açısından önemli. Birincisi, kapitalizmin yapısal işleyişi ve küresel ekonomiye eklemlenme süreci gittikçe politika alanını daraltıyor. O nedenle de, politikacılar, isteyerek ya da istemeyerek, bilerek ya da bilmeyerek, gittikçe artan oranda sözlerini tutamayacakları konularda çelişkili mesajlar veriyorlar. İkincisi ise, neoliberal kapitalizmin yoksullukla mücadelesinin aslında yoksulluğu ortadan kaldırmaktan çok yoksulları topluma entegre ediyormuş gibi yapıp arka kapılara göndermekle sınırlı olduğu.Neoliberal kapitalizm yoksulları kendi yoksullukları ile başa çıkabilen uysal vatandaşlar haline dönüştürmeye çalışıyor. Ayrıca, varolan piyasa kurallarına göre oynamak zorunda kaldıkları için de, işleri bozulduğu ve yoksulluğa düştükleri zaman da yine onlar suçlu oluyor. Neoliberallere şu soruları yöneltebiliriz: Bu piyasalar ne menem mekanizmalardır ki kendi başlarına bırakıldıklarında belirli bir iş alanında üretime geçemeyip, istihdam yaratamamaktadırlar. Halbuki, örneğin aynı alanda mikrokredi alan bir kadının üretim yapması ve para kazanması ve hatta normal banka faizinden daha yüksek bir faizle borcunu ödemesi beklenmektedir. İkinci bir soru, bir yandan şirketlerin arasında haksız rekabet oluşmasın diye herkesin yasal vergilerini ödemesini şart koşar, kayıtdışının ortadan kaldırılması için çeşitli mesajlar verirken, kayıtdışı iş yapacağı apaçık olan bir kadına kredi verilerek desteklenmesi önerilir?2 Bir soru daha, 1970'lerden beri 175'ten fazla ülkede 100 milyondan fazla aileye dağıtıldığı söylenen mikrokredi3 bu ülkelerde niye hâlâ yoksulluğu azaltmakta başarılı olamamıştır? Bu iki programda da yoksulluğa yaklaşım kadınlar üzerinden olmasının başlıca iki nedeni var. Biri, mikrokredi programında paranın krediyi veren program ya da kuruluşa geri dönüşü programın sürdürülebilirliği açısından elzem. Sonuçta mikrokredi bir bağış ya da sosyal fon değil. Kadınların ise erkeklere göre borçlarına daha sadık olduğu biliniyor. Ayrıca, genel olarak erkekler gibi hareket kabiliyetleri yok. Çocuklarıyla birlikte hareket ettikleri için borçlarını ödemeden yerlerini terk etme olasılıkları çok düşük. Yine, erkekler işlerinden kazandıkları paranın bir bölümünü kendi isteklerini karşılamak için harcarken, kadınların hemen hemen gelirlerinin tamamını çocuklarına ve ailelerinin temel gereksinmelerine harcadıkları görülüyor. Patriyarkal-neoliberal kapitalist sistem, eğitim sorununu hayırseverlerin yardımı ve Haydi Kızlar Okula kampanyalarıyla, yoksulların ihtiyaçlarını "sosyal sorumluluk" sahibi şirketlerin topladığı kullanılmış giysilerle ya da mikrokredi programları ile çözmeye çalışıyor. Ayrıca bu program ve projelerin devamı projenin süresi ile sınırlı. Bu nedenle, yardım alan kişi ve grupların kendilerine verilen yardımı bir hak olarak görmeleri de mümkün değil. Aynı şekilde, hizmet sağlanan kişi ve grupların bu faaliyetleri sorgulama, düzeltilmesini ve değiştirilmesini önerme gibi bir hakları da yok. Yoksullukla mücadele stratejisi olarak seçilen bu uygulamaların aslında neoliberal sistem eleştirisi açısından baktığımızda ne denli zayıf mekanizmalar olduğunu görmek zor değil. Ancak, bu kredileri ve eğitimleri alan kadınlar açısından baktığımızda durum çelişkili. Bu programlar, bazı kadınların yaşamını daha zorlaştırır, iş yüklerini artırır, kurdukları iş başarısız olduğunda borç altına girmelerine yol açarken, az sayıda kadın içinse gelirini bir nebze de olsa artırma, çocuğunun okul giderlerini karşılama ve özgüven kazanma gibi sonuçlara yol açabiliyor. Bu programları değerlendirirken bu çelişkili durumu gözden kaçırmamak gerek. Ben de bu yazıyı bu programları karalamak ve ortadan kaldırılması gereken projeler olarak baktığım için yazmadım. Sadece günümüz dünyasında işlevlerinin ve sınırlarının ne olduğunu gösterebilmeye çalıştım. (ŞÖ/EÜ) * Şemsa Özar'ın yazısını Amargi'nin 2007 güz sayısından alıntıladık. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- [1] Washington Mutabakatı kavramı, literatürde, merkezleri Washington'da bulunan IMF, Dünya Bankası ve ABD Hazinesi gibi kuruluşların üzerinde görüş birliğine vardığı, ekonomik kriz içinde olan ülkelere dayatılan bir dizi standart ekonomik politikayı ifade etmek için kullanılmaktadır. [2] Burada benim bütün kayıtdışı işlerin ortadan kaldırılması gerektiğini savunduğum sanılmasın. Bu noktada göstermek istediğim neoliberal kapitalist sistemin çelişkisi. [3] "'Fakirlerin babası Yunus' Türkiye'de yoksullukla mücadele dersi verecek", Radikal, 06.07.2007. __________________ KENDİ ATEŞLERİNDE YANAMAYANLAR, BAŞKALARININ ATEŞLERİNDE YANAMAZLAR.KENDİNİ ATEŞLERDE SINAMAYANLAR, BAŞKALARINA SINAMADA ÖRNEK OLAMAZLAR. DEVRİMCİLİK BİR YAŞAM BİÇİMİDİR. KENDİSİNDEN BAŞKASININ OLAMAYANLAR, ASLA VE KESİNLİKLE DEVRİMCİ OLAMAZLAR. SENDİREN.ATEŞTE DEVRİM MÜCADELECİSİ...

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
Kriz,işsizlik,türkiye,kürt sorunu,anti-semitizm ve çeşitlemeler	Mahmut Halil CAN	GÜNCEL GELİŞMELER VE SINIF TAVRI	2	05-23-2011 06:53 PM
Işsizlik , krizin ve sınıfın en önemli sorunudur,çığ gibi büyüyen işsizlik ve	Mahmut Halil CAN	GÜNCEL GELİŞMELER VE SINIF TAVRI	20	03-04-2010 05:37 PM
Kriz,açlık,işsizlik ve gazze'de soykırım dışarı-ergenekon içeri	Mahmut Halil CAN	GÜNCEL GELİŞMELER VE SINIF TAVRI	0	06-25-2009 09:30 PM
Tek ve gerçek gündem vardır : Devrim sosyalizm özgürlük	Mahmut Halil CAN	EKONOMİK-SİYASAL KOŞULLAR-KAPİTALİZMİN GÜNCEL DURUMU VE SOSYALİZM	0	06-25-2009 05:38 PM